Welkom!

 

Welkom! Op dit weblog lees je meer over mijn trainingen / wedstrijden / pijntjes / gadgets, kortom, m’n wel en wee op hardloopgebied. Sinds 2010 heb ik ook het mountainbiken herontdekt, dus ook daarover plaats ik af en toe een berichtje. ‘Twijfel’ is my middle name, dus niets staat vast. Verwacht van mij geen kant en klare kost, het gaat vooral om ’t wikken en wegen, de weg naar… En zeker ook om fanatiek hardlopen & mtb-en, maar dan wel met een knipoog en onderwijl genietend van de geneugten des Levensch! Ik zit inmiddels in mijn tweede loopleven, en kom tot de ontdekking dat er destijds nog wel meer in had gezeten, want de PR’s van toen (ca. 10 jaar geleden) komen langzaam weer in zicht! Gaat me dat lukken? Je leest het hier… Veel leesplezier, en als je het leuk vindt… geef gerust commentaar ;-).

Advertenties

2e bij de 6km Jutbergloop!

Zaterdagochtend, bitter koud (tijdens het inlopen nog ongeveer 8 onder nul!), maar evenwel vol goede moed met Koos op weg naar Dieren/Laag Soeren. De Jutbergloop liep ik als eens eerder, in 2008 om precies te zijn (2e plek!). Toen ook 6km, en cross, daarna werd het een paar jaar een wegwedstrijd en sinds afgelopen zaterdag weer een nieuw parcours: cross!

Het inlopen ging lekker, maar oh, wat een koude lucht om in te ademen! Mijn vingertoppen (goed verborgen in de handschoenen) werden ijskoud, dus ik was blij kort voor de start nog even naar binnen te mogen. Gemoedelijk sfeertje! Een kidsrun, en de start van de 3 en 9 km volgde. Tom Egging meldde zich voor de start van de zes km ook (“niet zo in vorm” jaja ;-)), voor de rest zag ik niet veel snelle lopers, maar eerlijk is eerlijk, soms herken je ze simpelweg niet ;-).

vlr: iemand van Ava, Geert, moi en Koos

 

De eerste km was enorm hobbelig, keiharde paden met veel sporen… zeer geconcentreerd lopen, denk aan de enkels! Op zich ging dat goed, ik liep op een mooie derde plek. Ik merkte wel dat ik nét iets teveel gaf die eerste paar kilometer. Ik kon echter niet inschatten of het nu zo moeizaam ging door de koude, of dat ik net te hard liep…

Feit was wel dat ik keurig derde liep, maar niet erg ontspannen, al snel snakkend naar een einde… en dan is zelfs een 6 kilometerwedstrijd eindeloos :-). Degene die achter me liep leek iets dichterbij te komen, maar na een kilometer of 4 (gokje) gaf hij zich gewonnen. Laat ik zeggen, hij zakte nog iets meer in dan ik… Kilometer vijf hadden we tijdens het inlopen al gevoeld, maar dan heerlijk singletrack heuvelaf lopend, in de wedstrijd moesten we er omhoog. Taai, taai en nog eens taai, maar wel een prachtig gebied zeg! En ik wist dat de laatste paar honderd meter lekker heuvelaf zou gaan, dus het was uitrollen richting finish.

Mijn ogen voelden tijdens de race ‘raar’. Door de kou traanden ze wat, en tsja, met min 8 wordt dat vast wat ijzig. Mijn hele gezicht voelde trouwens knap stijf aan, poseren voor Kiekjesdief (die weer leuke sfeerbeelden maakte, thx!) was er zoals vaker niet bij ;-).

Ik dacht dus een mooie derde plaats te scoren, maar bij de prijsuitreiking (een mooie zilveren plak ;-)) bleek dat de nummer twee die ik lang in het zicht had niet gefinisht te zijn! Tweede, in plaats van derde… nog leuker! OK, het was een wat matig bezette wedstrijd, en vooral mijn gevoel dat het eigenlijk niet al te best ging drukten mijn euforie enigszins… toch was het leuk op het podium te mogen! Tom Egging werd knap eerste, het zag er van een afstandje soepel uit.

Wat mij betreft was dit de laatste wedstrijd in de kou! Vandaag dooit het al flink, en de vooruitzichten laten een lekkere stijging van temperatuur zien. Lente, kom er maar in!

Nog een plaatje van de race (en have mercy: kilometer vijf liep echt flink omhoog):

 

Beek's Bosloopje; rap!

Zaterdagavond, erg vermoeid, overwoog ik sterk om de ochtend erna niet mee te doen aan de Bosloop in Beek. Mezelf kennende toch even de tas klaargezet en na een goeie nacht werd ik uit mezelf op tijd wakker en dacht… let’s go!

Ik heb altijd een beetje gemengd gevoel bij deze loop. M’n historie eens checkend kom ik tot de volgende resultaten: 20:52 (2006), 19:21 (2008), 19:54 / 19:42 en 19:30 (2011). Als je bedenkt dat het amper 5 km is dan begrijp je dat het geen toptijden zijn. Aan de andere kant… ’t is bosparcours en belangrijker… er zit een klim in van (gokje) een meter of 300, en die is best heel pittig. Aangezien het twee rondjes zijn kom je ‘m, met nog een ruim een km te gaan (een punt waarop ik normaal aardig stuk ga) nog eens tegen, en dat maakt dat ik de rest niet al te hard durf te gaan. Er moet toch enige reserve overblijven om nog zo’n zware klim aan te kunnen. Eenmaal boven is het dan wel weer lekker, wetend dat het vanaf daar alleen nog dalend richting finish gaat. Maar ook dan geldt, heb je op de klim teveel gegeven, dan kun je niet optimaal profiteren van het snelle stuk.

Al met al een lastige loop dus, zeker als je zoals ik voornamelijk vlakke trainingen afwerkt. In de afgelopen maanden heb ik natuurlijk wel de Zevenheuvelenloop en Montferlandrun gedaan, en vorig weekend nog de Run-Bike-Run in Nijverdal (met karaktervormende mul-zandklimmen ;-)).

Ik had er in ieder geval wel zin in. Temperatuur rond het vriespunt, maar nog niet de koude wind die nu wel waait. Het bos lag er prima bij, ik was zeer benieuwd hoe het ditmaal zou gaan. Na de start was ik vrij goed weg op het smalle en bochtige stuk. ’t Is altijd een bijzondere constatering dat ik, toch niet de langzaamste, door zovelen voorbij wordt gesprint na de start. Het stuk naar de eerste klim loopt iets op en da’s eigenlijk niet erg lekker zo direct na de start. Kiekjesdief had er ditmaal eens een krukje bijgepakt en maakte weer de foto’s (bedankt, Eric!).

Ik liep net achter Stefan Scanu (concurrent bij de 40+) en de eerste dame Sakia Weinans. Op de lange klim zakte Saskia iets terug, maar eenmaal boven liep ze meer weer soepel voorbij. Ik kwam door, niet heel goed opgelet, dus kan me vergissen net onder de 9:30. Prima, en sneller dan in het verleden. In de tweede ronde liep ik nog steeds iets achter hen. De tweede beklimming was zoals verwacht erg zwaar, maar ik kreeg de indruk dat de anderen om me heen meer leden. Eindelijk bovengekomen voelde ik me vrij snel weer soepel en kon wat versnellen… ik haalde Stefan en Saskia in, en passeerde nog een paar jonge gasten. Ik kon heerlijk diepgaan, het voelde top. Soms is lijden lekker, als je weet dat je hard gaat, op weg bent naar een PPR (persoonlijk parcoursrecord) of ‘gewoon’ een lekkere tijd. Ik heb de tweede ronde uiteindelijk ongeveer even snel gelopen als de eerste, want kwam binnen in 19:02! 19 seconden sneller dan m’n snelste tijd ooit.

Ik ben aardig in vorm, jammer dat ik geen gecertificeerde wedstrijden op de planning heb staan. Pieken op het verkeerde moment :-(. Ondanks dat ben ik wel erg blij met het resultaat (goed voor een 4e plek bij de M40).

M’n eerste Beek was weer leuk! De voorspelling voor de komende dagen is niet best. ’t Is bitter koud, er waait een nare noordoostenwind, en richting het weekend is het niet veel beter. Zoals ik er nu over denk zal ik aanstaande zondag (de laatste keer Beek dit jaar) niet starten. Maar, ik ken mezelf… het zou nog wel eens kunnen veranderen 😉

Hieronder staan nog een paar foto’s!

Gegroet, D

Wow, ik word gekwoot door een schrijver!

Af en toe googel ik mezelf. Gewoon, omdat het kan, maar ook om even te checken of ik (of anderen) niet al te veel persoonlijke info prijsgeef (er zijn vast ook anderen die mij googlen ;-)).

Net tikte ik weer eens mijn naam in en stuitte op een column van Diederik van Hoogstraten (dit typend denk ik dan… vindt hij deze link als hij zichzelf straks googelt? ;-)).

Diederik heeft een heel herkenbaar en erg vermakelijk boek over hardlopen geschreven (De rennende Hollander, aanrader!). Qua prestatiegerichtheid en niveau lijken we wel iets op elkaar, hij kan alleen ‘iets’ beter schrijven.

Ik zal het kort houden, wilde gewoon even mijn verrassing met jullie delen dus zeg…

lees hier verder! [column van Diederik op ProRun]

Ciao, D

ps: het is erg jammer maar het blijkt nog niet mogelijk om reacties bij mijn berichten te plaatsen! Weblog zegt hard zijn best te doen om dit vervelende euvel te verhelpen, want hoe kom ik nu te weten wat jullie vinden (dat ik weer blog, zwets, info met jullie deel)?

ps2: jammer dat ik geen gesigneerd exemplaar heb gewonnen. Mocht Diederik alsnog denken, die gast heeft ‘m zeker verdiend! dan hoop ik dat hij via Google de benodigde info kan vinden om contact met me op te nemen 😉

Run-Bike-Run Nijverdal (21/1)

Afgelopen zaterdag deed ik, met amper een paar weken voorbereiding qua fietsen, mee aan een run-bike-run.

meer info: [link naar de website]

Ik ben best in redelijke loopvorm, maar mountainbiken had ik de afgelopen maanden toch niet al te vaak gedaan (minder dan 1 x per 3 weken). Gelukkig had ik wel een paar een koppeltraining gedaan, zodat het wisselen lopen-fietsen-lopen wat minder vreemd zou aanvoelen.

De week voor de RBR was het prutweer, veel en vaak regen. Zo ook op de dag des races! Samen met Koos op pad, hele tassen vol spullen (’t is heel iets anders dan een gewoon loopwedstrijdje). Ik had besloten eens light te racen, geen camelbak (van een paar kilo/liter) maar een bidonhouder+bidon en niets op de rug. Bij pech is het dan wel direct einde oefening, maar ik zou er op gokken…

Ik had het looprondje (2.5km) even verkend en was direct warm: pffff, wat een zuigende ondergrond en de mul zand afdaling het ravijn in, en de klim door mul zand steil omhoog… moordend (althans, dat woord kwam bij me op bij de wedstrijdvisualisatie ;-)).

Net voor de start regende het nog, de loopschoenen van ellende maar in een plastic zak gedaan en de spullen achtergelaten in het parc-fermé. Op naar de start! Ik had bedacht niet al te hard te starten, omdat anderhalf uur race en de zware beklimmingen me anders vast zouden opbreken. De doorgang was smalletjes, en ik was erg verbaasd hoeveel lopers (m/v) er voor me liepen! Ik was toch in loopvorm, dat zou toch mijn winst zijn?

Na 1 rondje begon het wat soepeler te draaien, maar het tempo viel me tegen. Inmiddels had ik wat te snelle starters opgeraapt, altijd lekker. Na 5 km was er de wissel, en die verliep erg soepel. Reed ik bij m’n vorige RBR al fietsend weg, ditmaal wachtte ik keurig tot ik uit het parc fermé uit was :-). Het fietsen begon stroef, ik werd direct aan alle kanten voorbij gevlogen op het stuk asfalt met wind tegen (ben niet zo’n stoemperd ;-)).

In het bos was het drassig, de ondergrond zoog flink en ik reed als een angsthaas door de glibberige bochtjes. Al na veertig minuten (inclusief 5km lopen) kreeg ik krampen in mijn kuiten, WTF!? Goed op mijn drinken gelet (in totaal ca 400cc isotone drank) en iets gas teruggenomen. Na de eerste ronde nam ik een gelletje en die tweede fietsronde leek het zowaar iets beter te gaan! Ik had het idee dat het kwam doordat het parcours iets begon op te drogen, of zou het zijn omdat het opeens bekend gebied was en ik daardoor ook wat harder door de bochten durfde? De kramp was aardig onder controle, maar ik vreesde wel voor de overgang van fietsen naar lopen. In maart 2011 in Arnhem stond ik na de wissel meer dan een minuut stil vanwege kramp, hoe zou het nu gaan?

Na weer een snelle wissel kwam het loopgedeelte, en dat ging vanaf het begin goed! Achteraf bekeken heb ik de laatste loopronde niet veel langzamer gelopen dan de start van de wedstrijd. Ook geen krampen meer gehad, maar wel een beetje moeten wandelen op de mul-zand-klim net voor de finish. Ik kwam over de streep in een nette 1:38:00. Volgens de uitslagen later op de site was de eindtijd 1:38:08, maar er schijnt van alles mis te zijn gegaan met de uitslagen dus maak me er niet zo druk om. Op m’n Garmin had ik autopauze aanstaan en kom dan tot ongeveer de volgende tijden (natuurlijk vertroebeld door het bijna stilstaan, hardlopen met fiets aan de hand e.d. Zie het als indicatie ;-)):

5 km hardlopen in 22:50 (13km/u), 20km mountainbiken in 1:02 (20km/u) en 2,5 km hardlopen in 11:45 (12,8km/u).

Samenvattend: het viel me gevoelsmatig tijdens de wedstrijd een beetje tegen. Zowel tijdens het lopen als fietsen werd ik regelmatig ingehaald, ik haalde maar zelden iemand in. Toch valt het qua einduitslag mee, dankzij het feit dat ik 40+ ben :-): 10e plek in mijn categorie! En eigenlijk ook helemaal niet ver achter de 1e M40, die vijf minuten eerder binnenkwam. In de jongeren-categorie werd er harder gewerkt: daar zat ik veertien minuten achter (respect voor hen!).

En wat ik al snel dacht, ook tijdens de wedstrijd: I love run-bike-run, dit wil ik vaker! Helaas vernam ik na het douchen dat de Arnhem/Papendal RBR in maart niet meer georganiseerd zal worden (financiële kwestie, blijkt moeilijk rendabel te maken). Na thuiskomst al wel direct gekeken naar alternatieven, en ook vrij snel gevonden… de RBR in Wierden, 4 maart aanstaande! [website]. Ik was blijkbaar zelfs zo enthousiast dat ik ook mijn zoontje (8) zo gek heb gekregen om mee te doen aan de kids-versie. Dat wordt een leuke dag!

Genoeg geluld! Tijd voor wat foto’s, maar bekijk eerst ook even het youtube-filmpje voor een betere impressie, na ruim een minuut komen de ‘grote mensen’: [klik]

Ciao! DuathDrieske

Inhaalblogje!

Weblog heeft heel lang op zijn kont gelegen, door een ‘niet zo best’ verlopen migratie. Maanden verstreken, en uiteindelijk leek het of ik nooit meer mijn dagboekje terug zou krijgen, maar… op het moment van schrijven lijkt het er weer een beetje op! De foto’s, toch altijd leuk, zijn sinds heel kort ook terug. Je kunt volgens mij alleen niet meer zien wanneer een bericht ooit is geplaatst.

De misgelopen migratie viel samen met een periode dat ik toch al weinig zin had in bloggen, maar inmiddels ben ik zover dat ik toch wel weer wil bijhouden & delen wat ik op hardloop, mountainbike of run-bike-run-vlak heb uitgevreten!

Vorig weekend deed ik mee aan een erg leuke run-bike-run in Nijverdal, ik zal daar een eerste blogje over schrijven. En nu… zal ik in enkele zinnen de afstand tussen m’n kapotte voorvork (vorige bericht, juni 2011) en vandaag de dag overbruggen!

Let’s go:

(jun’11) net voor de bergrace in Oosterbeek was mijn mountainbike klaar. ik heb daar een mooie, erg zware wedstrijd gereden (2,5 uur non stop pittig heuvelparcours. 12e master II, overall 87e vd 143).

(jun’11) een week later met Koos naar België afgereisd, en meegereden met de 65km Raid des Haute Fagnes. Manoman, nog nooit zo zwaar gemountainbiked! Dit was het echte werk! (265e vd 550 (paar stops gehad ivm leeggelopen met latex gevulde band), en heel veel uitvallers/niet finishers). Leuke dag, volgend jaar weer? en dan misschien een iets langere versie?

(zomer’11) na maanden met amper hardloopkilometers (vaak 1 x per week, pure onderhoudsdosering) maakte ik toch weer plannen: de Zevenheuvelenloop onder het uur!

In september liep ik ‘al’ weer rond de 40′ op de 10km (Singelloop, Utrecht, erg warme omstandigheden) en in oktober bij de herfstlopen van Wehl ging het al weer best hard op de net niet 5km’s (18:44+18:25, parcours ca. 100m te kort?).

Nov’11: de Zevenheuvelenloop! ik had toegewerkt naar de 59:59 en had bedacht dat als alles ideaal zou zijn, het zou moeten lukken. Alles was ideaal, het liep super en ik kon mentaal tot het op dat moment maximale (al kun je altijd nog iets meer, schijnt het). 59:57!!

Het herstel duurde erg lang, en de Montferlandrun kwam net een week te vroeg. Net boven het uur kwam ik daar over de streep. Een week later zou het waarschijnlijk beter gegaan, maar ja, dat valt natuurlijk niet meer te meten.

Rond kerst en oud&nieuw heb ik me zoals vaker aan het circuitje in Pannerden gewaagd. Ze hadden weer het parcours van vorig jaar uitgezet (5,25km) en ik had 2 doelen: alles onder de 20′ en elke week sneller… en dat lukte!! (19:55, 19:39 en 19:30). De beloning was ook leuk: 2 x een derde plek, en 1 x een 2e plaats bij de M40+! in het eindklassement (minimaal 3 van de 4 wedstrijden) ben ik zelfs tweede in mijn categorie geworden.

januari’12: op 7 januari heb ik voor de eerste keer meegedaan aan de Florijnwinterloop in Woudenberg. Harde wind, en een vlak parcours met veel lange rechte stukken (doe mij maar wat meer bochten ;-)). ’t Doel was 15km/u en op de Garmin lukte dat! Helaas krijg je bij gecertificeerde wedstrijden dan nog een meter of 100-150 cadeau, dus de 1:04:40 is nét geen 15km/u, maar wel een mooi PR. Een goed begin van het jaar!!

Nog ff de stats van 2011: slechts 1130km (=gemiddeld 93km per maand). Dat ‘moet’ in 2012 beter!

Was dit een interessant blogje, ik gok van niet ;-). Het is ook meer bedoeld als korte samenvatting en overbrugging naar het oude ritme (van soms wel, soms niet een wedstrijdverslag :-).

Ciao! D

Mijn laatste Cannondale?

Wat meiden misschien hebben met My first Pony, dat gevoel heb ik volgens mij met Cannondale fietsen.

In 1998 kocht ik m'n eerste mountainbike (alhoewel: in 1988 kocht ik al een Muddy Fox, maar reed er meer mee op de weg dan door de bossen); een Cannondale F900, nieuw en overjarig. Dure fietsen, maar dan heb je ook wat. Een exclusieve look, mooie bouw en een voor mij perfecte zit.

Na deze hardtail maakte ik een uitstap naar Specialized, een volgeveerd model (Epic, toch ook wel een snelle racer). Maar, het lekkere mountainbikegevoel was weg, en ik verlangde stiekem toch weer naar een Cannondale…

Jarenlang liep ik meer hard dan dat ik op de mountainbike zat, maar sinds 2010 is de mtb-liefde toch weer opgebloeid. De Specialized Epic werd ingeruild, een gloednieuwe Cannondale Flash F1(2010)  werd aangeschaft. Ditmaal met Lefty, en oh, wat een lekkere voorvork is dat!

De slijtage van de onderdelen ging sneller dan ik ooit gewend was, maar dat zou kunnen doordat ik nu toch wat intensiever en vaker de mtb pak dan voorheen. De Lefty was na enkele maanden wat ingezakt, maar veerde prima, dus ik besloot er lekker mee verder te rijden.

Na een ruim jaar had ik toch eens besloten om de vork een servicebeurt te geven. Op dinsdag 17 mei 2011 gaf ik mijn fiets af bij de fietsenmaker, voor het weekend zou ik hem in principe weer terughebben. Er bleek iets mis te zijn met de strip van de naaldlager, en dat onderdeel moest dus besteld worden. Dat was de start van een ellendige periode, maar dat wist ik toen nog niet.

Dit gebeurde twee weken voor een mtb-wedstrijd waar ik al maanden voor aan het trainen was, de Bergrace in Arnhem. Geen vuiltje aan de lucht zou je zeggen, want volgens de importeur van Cannondale (Cycling Sports Group in Oldenzaal) was het onderdeel op voorraad en zou spoedig worden geleverd.

Ik belde met regelmaat met m'n fietsenmaker, maar die liet al doorschemeren dat "op voorraad" bij hen (Cycling Sports Group dus) niet direct betekent dat je het onderdeel een paar dagen later ontvangt. Helaas kreeg hij gelijk. Mijn fietsenmaker is geen Cannondale dealer, mag dus niet rechtstreeks bestellen, maar via een bevriende fietsenmaker ( wel dealer) via wie hij de bestelling plaatste bleef hij op de hoogte van wat er gebeurde.

Om de paar dagen hadden we contact, de machteloosheid nam toe. Cycling Sports Group beweerde soms dat het al verzonden was, een andere keer dat het spoedig zou worden verzonden. Maar waar blijven de spullen dan? Het bleek niet alleen om mijn naaldlagerstrip te gaan, de dealer zat zelf ook met smart op enkele onderdelen te wachten.

Tot op de dag van vandaag wacht ik op mijn onderdeel. Ik heb m'n eerste wedstrijd moeten schrappen, en ook nu met Pinksteren rij ik niet de marathon in België die op de planning stond. Volgend weekend is er weer een Bergrace mtb-wedstrijd (Oosterbeek) en ik hou m'n hart vast. Ik rij al weer even rond op een leenfiets – goede service van de fietsenmaker – maar dat is het ook nét niet.

Voor de duidelijkheid: ik wacht nu dus bijna vier (4!) weken op een onderdeel dat volgens zeggen gewoon op voorraad is! Herhaaldelijk contact opnemen helpt niets, de dealer wordt afgescheept als klein kind, en argumenten als "is verzonden hoor" en "ja, komt eraan" worden gebruikt. Om gek van te worden, en het machteloze gevoel… grrr!

Ik kan dan wel blij blijven doen  over Cannondale, hoe lekker het fietst, en hoe mooi ze ogen, maar als dit de service is die je krijgt bij een topmerk…

dan zou dit wel eens mijn laatste kunnen zijn!

 

 

nb: ik heb C'dale (CSG) Oldenzaal een mail gestuurd, en hen geattendeerd op dit blogje.

 

Brekebeen goes MTB #houffahericome!

De voorspelling ziet er prima uit!

 

Houffa2

Doel: 4 tot 5 keer mtb-en, en lekker relaxen, OH-en en bruin worden 🙂

 

Toedels, D

 

ps: schouder/sleutelbeen voelt zgan! af en toe wat vermoeid maar voelt verder meer dan sterk genoeg! desnoods wat inkorten of een ritje overslaan. eerder terugkeren naar het boerderijtje is vast geen straf 😉

Foto's e.d. van de Run-Bike-Run

Op het sportieve vlak heb ik momenteel weinig te melden (wel dat het herstel erg goed gaat, na amper 2 weken mocht ik weer 'gewoon' fietsen en de flexibliliteit in de schouder is prima. wel wat zeurend, maar heb nog 2 weken te gaan tot het mtb-weekend in Houffalize… waar ik groen licht voor kreeg van de doc 🙂 maar ik bedacht me net dat ik nog geen foto's heb geplaatst van de R-B-R van afgelopen 12 maart.

Bij deze dan maar!

Eerst een heel album, gemaakt door mijn vrouw:

http://to.ly/9Kkw

 

En dan die van Kiekjesdief, bedankt maar weer!

Rbr-tva mrt11 (1)
Rbr-tva mrt11 (2)
Rbr-tva mrt11 (3)
Rbr-tva mrt11 (4)
Rbr-tva mrt11 (5)
Rbr-tva mrt11 (6)
Uitslagenlijst - Korte afstand rbr120311
Uitslagenlijst - Lange afstand rbr120311
Uitslagenlijst - per categorie rbr120311

En tot slot nog wat SportTracks info:

Wedstrijd RBR papendal 12-3-2011,  lopen1
Wedstrijd RBR papendal 12-3-2011,  fietsen
Wedstrijd RBR papendal 12-3-2011,  lopen2

Onvergetelijk Run – Bike – Run debuut!

Zaterdag, 12 maart 2011… strak zonnetje, een heerlijke temperatuur voor de tijd van het jaar (graad of 12) en een prachtig droog parcours.

Zo was het, afgelopen zaterdag… top dus!

Rbr

Tijd voor mijn eerste duathlon, en dan in de vorm van Run (7,5km) – Bike (30km MTB) – Run (3,5km).

Voor info +uitslagen: http://www.triathlonarnhem.nl/rbr

De twee dagen ervoor had ik sportrust. Op vrijdag had ik nog wel plannen om even m'n loslooprondje te doen, maar na 'n dag werken had ik geen fut meer. Was dat de reden dat m'n kuiten tijdens het inlopen al helemaal volliepen, de hartslag vrij hoog was? Dat is achteraf natuurlijk raden…

Koos pikte me op en ruim op tijd arriveerden we op Papendal. De start bleek verplaatst naar achterop het terrein (waar ook de Papendalcross start+finish is). Veel ruimte, en een serieuze maar ontspannen sfeer. We hadden genoeg tijd, toch durfde ik het niet aan om het hele fietsrondje te verkennen. Lekker een stukje ingefietst met Maarten (bockie, die de korte afstand zou gaan doen) en daarna nog een stukje warmgelopen. Dat lopen viel dus wat tegen, volle kuiten tijdens inlopen? Normaal nooit last van, hooguit van zware benen. Voor de start nog maar een beker water gedronken (al vond ik dat ik vooraf genoeg vocht had ingenomen). De voorbereiding ging soepel, de chip bevestigen aan de snelle veters (Lock Laces) ging gemakkelijk, en ook het stuurbordje en het startnummer aan de startnummerband ging goed. Fiets, fietsschoenen en helm afleveren in xc2xb4t eh… parc fermxc3xa9 en door naar de start van het hardlopen.

Normaal sta ik (bij loopwedstrijden) vooraan, dit is een nieuwe tak van sport, dus met gepaste eerbied stond ik achter hen die me sneller leken… Het lopen viel me vanaf het begin tegen. 't Tempo was wel OK, zoals gepland wat boven de 4:00/km, maar langzaam oplopend en met toch wel wat moeite. Vreemd, normaal is dat tempo niet te gek, maar zou dat dan toch door de geest beinvloed worden, je xc2xb4weetxc2xb4 namelijk dat je nog veel langer op hoge intensiteit gaat sporten? Ronde twee ging nog wat moeizamer, en (volgens de uitlag van TVA) na iets meer dan 28 minuten was ik er klaar mee (4:09/km) en was blij dat ik mocht gaan mtb-en.

De wissel… ik had het getraind, maar was ondanks dat wat gespannen. Nu moest het echt op volle snelheid en op zich ging dat vrij goed. Maar… ik sprong in het parc al op de mtb, dus werd (terecht, maar wel vervelend 😉 teruggefloten. Het kost misschien maar 10 seconden, maar toch… 't voelt knullig en de drang zo snel mogelijk te gaan en niet mogen frustreert. De eerste ronde was nog wat onwennig;  omschakelen en een parcours dat ik dus nog niet helemaal kende. Wel een bekend gebied, maar veel stukken reden we andersom dan ik gewend was, en hoe hard kun je door sommige bochten? De eerste keer maar niet te hard… Toch jakkerde ik al aardig door maar werd al wel vrij snel gehinderd door wat verkramping in de kuiten. Met lopen ken ik het wel,maar met fietsen!? Balen… In de ronden die volgden ging het steeds harder (tot 24,5km/uur gemiddeld) maar lag verkramping op de loer. Ik voelde bij het inhalen van flink wat mtb-ers (ook die van de korte afstand) steeds meer power, maar durfde niet harder aan te zetten, uit angst xc3xa9cht kramp te krijgen.

Op het parcours lag bovenlangs op een vlak en snel stuk een boomstam. In ronde 1 reed iemand voor me er met flinke vaart gewoon overheen, ik dus ook. Kwestie van voorwiel iets liften, en huppakee… In de vierde en laatste ronde, het ging lekker!, haalde ik weer iemand in… we waren vlakbij de boomstam, ik zat niet ver achter 'm. Net voor de booomstam ging hij vol in de remmen, terwijl ik eraan kwam suizen… ik schreeuwde nog iets van `kom op, springen!` maar hij durfde/wilde niet. Aan de kant ging hij ook niet dus ik moest al remmend met weinig resterende snelheid langs hem heen. Boomstam OK, maar niet in combinatie met lage snelheid. Ik denk dat ik met mxc2xb4n tandwielen de stam raakte, want ik vloog in ieder geval over de kop. De ander keek amper op of om en reed door, ik bleef even groggy liggen. Blij met m'n helm, intussen de schade checkend… stijve schouder, maar verder wel OK (dacht ik toen).

Ik moest nog ongeveer vijf minuten fietsen, en daarna nog 3,5km hardlopen. Geen punt, voelde en dacht ik. Degene die me de doorgang belemmerde ging ik hard voorbij. Heb me nog even verexcuseerd, omdat ik nogal schreeuwde voor de crash (meen ik) en daarna vervolgde ik m'n weg…

De wissel ging weer prima, maar na een meter of 100-200 stond ik stil. De kramp die steeds meer toenam maakte dat ik, het leek de Rotterdam Marathon wel, moest stilstaan. Een man of 3-4 haalde me in, en ik stond daar maar…. even later (maar in m'n beleving zeker een minuut) trok de kramp gelukkig wat weg en begon ik voorzichtig te shuffelen. En shuffelen werd joggen, joggen werd hardlopen (nou ja ;-). Veel lijdende mensen om me heen, ik was niet de enige die het zwaar had. Ik kon de snelheid nog wat opvoeren, nog een paar plekken terugwinnen en haalde zowaar op het eind nog een gemiddelde van 4:26/km terwijl ik in het begin nog rond de 6xc2xb4/km liep.

Er stonden de hele wedstrijd fans langs de kant, waaronder vrouw en kids, en dat pept toch wel aardig op. Tom (7) stond te filmen, dat had ik natuurlijk helemaal niet verwacht (en dat filmpje is ook nog eens prima gelukt!). Erik (aka Biker) was vooraf een mooie prooi, helaas heb ik xc2xb4m vanaf de start niet meer gezien. Achteraf de tijden bekijkend was ik toch dichtbij, en als ik niet was gevallen en had stilgestaan met kramp was ik zeker in zxc2xb4n buurt gekomen. Maar ja, als, wat heb je eraan 😉 Een mooi doel voor volgend jaar zal ik maar zeggen, want deze kennismaking met duathlon smaakte absoluut naar meer!!

M'n doel vooraf was om onder de 2 uur binnen te komen… dat lukte ruim, m'n eindtijd was 1:55 (23e overall). 't Lopen kan nog wat beter en met wat minder kramp is top 15-20 volgens mij wel mogelijk.

Na afloop heb ik nog nastuiterend van de andrenaline lekker in het zonnetje nagebabbeld, leuk als er diverse bekenden zijn! M'n schouder was stijf, maar (nog) niet erg vervelend. Frank Baets had een mooie nieuwe fiets (carbon fully) en ondanks dat het ding minder dan 10kg weegt kon ik 'm met mijn rechterhand niet liften. M'n schouder werd door diverse mensen bekeken en bevoeld, later ook nog door een heuse ehbo-ster en de twijfel sloeg toch wat toe… zou het niet zoals ik dacht een verrekte spier zijn, maar een breuk?

WTF!? En al mxc2xb4n mooie plannen dan… 27/3 bergrace MTB, 8 april weekend Ardennen MTB…

Een wijs besluit genomen en met het hele gezin naar de spoedeisende hulp van Rijnstate gereden en na lang wachten was ik aan de beurt… xc2xb4t Was volgens de doc zeker 'n gebroken sleutelbeen, maar… wel een nette breuk. Ik zag de Ardennen als sneeuw voor de zon verdwijnen, en vertelde dat tegen de dokter, maar die zei dat dat nog zeker niet zeker is. Gemiddelde herstelduur is 4 tot 6 weken, dus… who knows!?

23 maart verwacht hij me terug, dan wordt opnieuw een foto gemaakt en wordt duidelijk hoe het vervolg qua oefeningen e.d. zal zijn… Het is inmiddels woensdag, vier dagen na de crash dus, en het valt me (als sinds de breuk) niets tegen (nb: ik slik wel viermaal 2 stuks paracetamol op een dag). De schouder zeurt wel, maar ik kan mxc2xb4n arm vrijwel alle kanten opbuigen. Voor het eerst verschijnt er een gele vlek op de plek van de breuk, en er zit een kleine bobbel, maar 't is niet echt lelijk. Ik mag tot de 23e niet fietsen en autorijden, en moet de hele
dag in een mitella. Soms zeurt het (zwaar vermoeid gevoel) en soms wordt zeuren pijnlijker, en soms heb ik een fikse pijnscheut, maar echt, het valt me mee… Ik hoop dan ook (weer) een bijzonder geval te zijn, met een keurige, snel herstellende breuk en eind maart weer wat te fietsen en hardlopen en… groen licht te krijgen voor het weekend Houffalize begin april!

En ook al zou het niet zo zijn, positief denken is altijd goed, toch!? 😉

Ciao, D

ps: ik zal nog een blogje maken, met foto's, garmin-tijden, uitslagen e.d.

ps2: sorry voor het wat lange verhaal, maar moest 't ff kwijt 😉