Welkom!

Welkom! Op dit weblog lees je meer over mijn trainingen / wedstrijden / pijntjes / gadgets en ander gezwets. Ik heb momenteel (hoe ouder hoe gekker? Ben bijna 50 🙂 ) vele doelen op allerlei vlakken: hardlopen, racefietsen, mountainbiken, crossduathlon, sinds kort ook triathlon, tijdrijden, Gran Fondo’s. Lees de rest van dit bericht

Mijn eerste rustweek! nou ja, …

Terugkijkend op mijn sportleven had ik ze vroeger best veel… rustweken!

Zo trainde ik soms 5 x per week, dan weer eens een week (of langer) amper.

hangmat

Sinds een tijdje train ik volgens mij ̩cht goed, al blijf ik door mijn Рik vind alles leuk!-mentaliteit Рnog steeds wat ongericht bezig.

Maar weken van 10 uur training komen steeds vaker voor, zo ook deze winter. Nog eens terugkijkend kan ik volgens mij wel stellen dat ik vroeger redelijk kon hardlopen, maar ook wel dat ik ondertraind ben gebleven. Door mijn grillige trainen (dan weer veel, dan weer een pijntje/geen zin en daardoor slappe weken) heb ik er niet uitgehaald wat er in zat. Maar… no regrets!

Ik ben blij met de stijgende lijn van NU en mede op advies van mijn zoon Tom doe ik deze week een heuse RUSTWEEK :-).

Geïnspireerd door sporter/coach Dylan, die we kennen van Youtube en ook de erg vermakelijke filmpjes van de Vegan Cyclist ben ik zover dat ik, ondanks de grote Goesting en angst om mijn vorm te verliezen door te rusten, dus een rustweek neem.

En rust betekent dus niet “niets doen”, maar vooral niet teveel en zeker niet intensief. Als je even hebt… bekijk dit filmpje dan even, wie weet inspireert het jou ook!

Ps: ik ben halverwege mijn rustweek. Heb behalve woonwerk-fietsen en een keer zwemmen nog weinig gedaan. Ik kwam net terug van een rustig 5km hardlooprondje en bij een lage hartslag liep ik een prachtig tempo. Ik doe nog een paar dagen rustig aan en hoop daarna weer fris verder te kunnen met de opbouw van de omvang én de ontwikkeling van meer powerrrrr!

Train ze!

Bosloop Beek #1: 1e 40 plusser :-)

Na Pannerden volgt… Beek! Ik heb iets minder met de Beekse Bosloop dan met Pannerden, maar… ook dit is een leuke wedstrijd! Beek is een stukje pittiger door het hoogteverschil, maar ook door de soms glibberige bochten. De voorspelling was goed… droog en een zonnetje, temperatuur net boven nul. Alleen het laatste klopte :-). ’t Was toch een beetje druilerig en de zon zagen we zelden. Na de finish, nog wat nahijgend van de kou op de longen, was er wel een pracht van een regenboog!

Vooraf, met Janine, Maarten en Naran:

2020-01-19 bosloop beek

De wedstrijd ging goed. Het was niet druk en ik zag maar weinig richtpunten qua tempo. Wel was er de jonge Ties, die ik vorige week nog bijna liet struikelen in Pannerden. Ik wilde vandaag zo dicht mogelijk bij hem blijven, maar moest dat plan al vrij snel laten varen, hij liep namelijk net iets soepeler het vals plat omhoog. Kort voor me zat een groepje van een stuk of 6 jonge goden, achter zag ik weinig hardlopers. Maakt niks uit, in het bos loop je lekker beschut, dus het was vooral strijden met mezelf. De klimmetjes (niet al te steil, prima!) verteerde ik vrij goed, en ’t afdalen ging ook vrij soepel. Het parcours is net geen 5km, dus over de eindtijd was ik ook dik tevreden… heerlijk als je weer in de 18 minuten finisht!

Screenshot_2020-01-19 TrainingPeaks - Plan your training, track your workouts and measure your progress

Uiteindelijk werd ik 1e bij de veertig +! Precies 1 minuut achter de winnaar, en 6e overall. In Beek hebben ze helaas geen envelopjes, het klassement (van de beste 2 uitslagen van de 3 wedstrijden) wordt pas na de 3e race opgemaakt. Volgende week kan ik niet, maar de 3e run ben ik er hopelijk wel weer bij. Wie weet  kom ik dus wel op het podium!

Screenshot_2020-01-19 Uitslagenlijst Beekse Winterbosloop Montferland

Oh ja, het eindklassement van Pannerden is er ook… helaas is er (nog) geen onderverdeling per categorie (maar ik vermoed dat ik 4e 40+ ben geworden):

Screenshot_2020-01-19 5-kM2 pdf

Alive and… swimming, running, maar vooral… Biking :-) #inhaalblog

’t Is 2020! En mijn laatste blogje is van… 2012!

im-back

Hmm, er is wel het een en ander veranderd in mijn leven moet ik zeggen!

Maar het zou natuurlijk ook wel bizar zijn als alles nog hetzelfde zou zijn.

Kan ik in een uitgebreide opsomming duidelijk maken wat er allemaal is veranderd? Of zal ik de voorbije 8 jaren overslaan en verder gaan in het NU?

Zoals vaker kies ik voor ‘iets er tussenin’. Too lazy voor het hele verhaal, maar toch ook weer te, ehm, bereid om mijn dagboekje meer dan ‘niets’ toe te vertrouwen :-).

Dus, komt ie… zomaar wat losse flodders;

– Was ik in 2012 vooral hardloper, die toch ook wel graag op de mountainbike reed, en daar ook wedstrijdjes in deed, ben ik nu met name (cross)duatleet en sinds mei vorig jaar (2019 dus) zelfs gestart met een poging het zwemmen onder de knie te krijgen!

– Reed ik in 2019 bijna 8.000 km, iets wat ik voorheen nooit voor mogelijk zou hebben gehouden. En veruit het grootste aandeel komt van mijn racefiets, een apparaat waar ik een paar jaar geleden nog met gemengde gevoelens op stapte. Inmiddels heb ik zelfs een heel dikke tijdrit/triathlonfiets, met van die fantastisch zoeeeeeef-wielen.

– Heb een tijdje geleden besloten te stoppen met dromen, en de dingen waar ik van droomde, of in ieder geval dacht… ooit! of … lijkt me leuk! vooral aan te gaan, meer te ervaren, gewoon te doen! Dus zo kwam Bartje200 (200km mtb-en) op mijn pad, mooie ritten in de bergen van Frankrijk (vorig jaar de 210km/4400hm Trois Ballons Granfondo, maar fietste ik ook de Ventoux van 3 kanten op), kochten we een camper.

– Om dat minder dromen, meer doen, voor elkaar te krijgen besloot ik te stoppen met mezelf te verdoven… alcohol verdween, na jaren ‘trouwe’ dienst, vanaf 1/1/19 uit mijn leven. Damn, had ik dat maar twintig jaar eerder gedaan! Maar goed, no regrets, alles op zijn tijd… ’t Gevolg: een helderder kijk op de wereld, maar ook meer energie en zin om in actie te komen! En van flexitariër werd ik vegetariër en inmiddels zelfs wat flirtend met ‘geheel plantaardig’ (het woord Vegan vind ik niet te pruimen, en ik zie online maar al te veel zeer felle ‘je hebt leren schoenen!’-types die je dan het liefst zien branden in de hel) al heb ik sinds deze week toch de eitjes weer toegelaten in mijn leven.

– Ook spiritualiteit kreeg een steeds grotere rol. Online cursussen, ayahuasca, vipassana, zweethut en sinds vandaag een cursus om mijn intuïtie (nog) meer te ontwikkelen. En er zit nog meer in de pijplijn.

– Voor je denkt… die is maf geworden! Ik vind materiaal nog steeds prachtig en de liefde voor gadgets is er ook nog steeds. De Garmins zijn vernieuwd, en worden steeds slimmer. En inmiddels rij ik geen meter meer, bij wijze van spreken, zonder powermeter. Ook de simpele Tacx is vervangen door een betere, waardoor het achterwiel niet meer slipt #Hoera!

– En kleine jongens worden groot… zoon Tom, ooit een leuke voetballer, ontdekte afgelopen zomer de racefiets (mijn ‘oude’ aero Giant Propel) en klom na een paar dagen training gewoon mee richting skidorp in de Alpen en raakte behoorlijk verslaafd aan het fietsen. Na ruim een half jaar heel serieus (en veel!) trainen is ie al beter dan ik ben! Confronterend, maar vooral superleuk… en mede daardoor zit ik ook weer in de stijgende lijn en train ik lekkerder en meer gedreven dan ooit tevoren.

– Trainen volgens Lok/Verheul doe ik niet zo vaak meer, al blijven de 200-jes lekker om te doen. Sinds ik de Tacx (en Zwift!) heb en daar korte wedstrijdjes op doe (waarbij ik me he-le-maal verrot kan rijden) probeer ik iets meer gepolariseerd te trainen (meer van beide polen dus (hard/zacht), waar ik voorheen best vaak in het middengebied zat. De laatste jaren liep ik namelijk minder wedstrijdjes, maar verwachtte toch dat ik nog hard kon lopen… tsja, zo werkt het niet hè. Ik werd al eens gewaarschuwd (use it, or lose it!) maar pas sinds kort doe ik iets met die boodschap.

– Waar ik jarenlang meestal alleen trainde en bekenden zag bij wedstrijdjes (en af en toe op woensdag met de Gele Rijders mee reed) ben ik inmiddels lid van maar liefst twee clubs en rijd veel regelmatiger mee met de Gele Rijders! Sinds einde zomer (samen met Tom) ben ik lid van wielervereniging Reto (tot nu enkele malen getoerd met de snellere groep de Klassiekers en zijn er plannen om in het voorjaar ook wat wedstrijdjes te gaan doen) en van triatlon vereniging Arnhem (TVA). Bij die laatste heb ik nog een wat gemengd gevoel, want… zwemmen is nog steeds niet zo mijn ding, en veel trainingen komen door mijn onregelmatige werktijden niet goed uit. In de praktijk ben ik er dus niet zo vaak. Mijn goede voornemen om van (amper) 1 x in de week, naar 2x in de week zwemmen te gaan is tot nu toe niet gelukt, maar… ik zal op een gegeven moment wel moeten, want heb me ingeschreven voor Bonn (3,8km, vlotjes stroomafwaarts) en de halve van Didam (1,9km zwemmen, 90 fietsen en een halve marathon hardlopen) op 4 juli 2020.

Werk aan de winkel dus!

– En… vanaf dit jaar mag ik mezelf ook nog eens lid noemen van een nieuw op te starten team: Tripro/Noosa. Binnenkort zal ik daar iets meer over melden, maar ik kan alvast verklappen dat ik vanaf omstreeks maart/april mijn wedstrijdjes in hun coole outfits zal doen!

I AM IN

– Tsja, nu is het toch een beetje een opsomming geworden van wat er allemaal in 2019 in mijn leven is veranderd! En dus niet wat ik in 2013, of 2016 deed… eerlijk gezegd weet ik dat ook niet zo goed. Maar wie weet, pak ik mijn Strava, of uitslagen.nl er nog eens bij en komt er nog een soort van inhaalblogje.

=> Conclusie: mijn leven zit, ondanks dat ik over een paar maanden de 50 ga aantikken, echt in de lift :-). Mijn hardloopwedstrijdjes beginnen er echt weer op te lijken, ondanks dat ik maar ca. 75km per maand hardloop red ik het om 19 laag op de 5km te lopen. ’t Fietsen gaat elk jaar beter, en zo lekker als ik nu rijd heb ik nog nooit gedaan. En – zo heerlijk!- de goesting is écht weer helemaal terug! Al tijden train ik pijnvrij! Waar ik in het verleden nog vrij grillig trainde (soms 5 x per week, dan weer een hele week niets) train ik nu vrij consequent en regelmatig. Ik denk dat dat, maar ook mijn nieuwe leefstijl (geen alcohol, vegetarisch/vrij plantaardig eten) er voor heeft gezorgd dat ik een stuk belastbaarder ben dan ‘vroeger’.

1 Ding is in ieder geval niet veranderd… ik ben nog steeds geen ster in het schrijven van korte blogjes! :-). Maar heel rouwig ben ik er niet om, dit is namelijk wie ik ben, en daar heb ik steeds meer vrede mee gekregen!

Train ze! En tot een volgend blog… ik ben benieuwd of dat in 2020 zal zijn! De intentie is er in ieder geval wel, anders had ik de moeite van het schrijven van deze lap tekst vast niet genomen ;-).

2e bij de 6km Jutbergloop!

Zaterdagochtend, bitter koud (tijdens het inlopen nog ongeveer 8 onder nul!), maar evenwel vol goede moed met Koos op weg naar Dieren/Laag Soeren. De Jutbergloop liep ik als eens eerder, in 2008 om precies te zijn (2e plek!). Toen ook 6km, en cross, daarna werd het een paar jaar een wegwedstrijd en sinds afgelopen zaterdag weer een nieuw parcours: cross!

Het inlopen ging lekker, maar oh, wat een koude lucht om in te ademen! Mijn vingertoppen (goed verborgen in de handschoenen) werden ijskoud, dus ik was blij kort voor de start nog even naar binnen te mogen. Gemoedelijk sfeertje! Een kidsrun, en de start van de 3 en 9 km volgde. Tom Egging meldde zich voor de start van de zes km ook (“niet zo in vorm” jaja ;-)), voor de rest zag ik niet veel snelle lopers, maar eerlijk is eerlijk, soms herken je ze simpelweg niet ;-).

vlr: iemand van Ava, Geert, moi en Koos

 

De eerste km was enorm hobbelig, keiharde paden met veel sporen… zeer geconcentreerd lopen, denk aan de enkels! Op zich ging dat goed, ik liep op een mooie derde plek. Ik merkte wel dat ik nét iets teveel gaf die eerste paar kilometer. Ik kon echter niet inschatten of het nu zo moeizaam ging door de koude, of dat ik net te hard liep…

Feit was wel dat ik keurig derde liep, maar niet erg ontspannen, al snel snakkend naar een einde… en dan is zelfs een 6 kilometerwedstrijd eindeloos :-). Degene die achter me liep leek iets dichterbij te komen, maar na een kilometer of 4 (gokje) gaf hij zich gewonnen. Laat ik zeggen, hij zakte nog iets meer in dan ik… Kilometer vijf hadden we tijdens het inlopen al gevoeld, maar dan heerlijk singletrack heuvelaf lopend, in de wedstrijd moesten we er omhoog. Taai, taai en nog eens taai, maar wel een prachtig gebied zeg! En ik wist dat de laatste paar honderd meter lekker heuvelaf zou gaan, dus het was uitrollen richting finish.

Mijn ogen voelden tijdens de race ‘raar’. Door de kou traanden ze wat, en tsja, met min 8 wordt dat vast wat ijzig. Mijn hele gezicht voelde trouwens knap stijf aan, poseren voor Kiekjesdief (die weer leuke sfeerbeelden maakte, thx!) was er zoals vaker niet bij ;-).

Ik dacht dus een mooie derde plaats te scoren, maar bij de prijsuitreiking (een mooie zilveren plak ;-)) bleek dat de nummer twee die ik lang in het zicht had niet gefinisht te zijn! Tweede, in plaats van derde… nog leuker! OK, het was een wat matig bezette wedstrijd, en vooral mijn gevoel dat het eigenlijk niet al te best ging drukten mijn euforie enigszins… toch was het leuk op het podium te mogen! Tom Egging werd knap eerste, het zag er van een afstandje soepel uit.

Wat mij betreft was dit de laatste wedstrijd in de kou! Vandaag dooit het al flink, en de vooruitzichten laten een lekkere stijging van temperatuur zien. Lente, kom er maar in!

Nog een plaatje van de race (en have mercy: kilometer vijf liep echt flink omhoog):

 

Beek's Bosloopje; rap!

Zaterdagavond, erg vermoeid, overwoog ik sterk om de ochtend erna niet mee te doen aan de Bosloop in Beek. Mezelf kennende toch even de tas klaargezet en na een goeie nacht werd ik uit mezelf op tijd wakker en dacht… let’s go!

Ik heb altijd een beetje gemengd gevoel bij deze loop. M’n historie eens checkend kom ik tot de volgende resultaten: 20:52 (2006), 19:21 (2008), 19:54 / 19:42 en 19:30 (2011). Als je bedenkt dat het amper 5 km is dan begrijp je dat het geen toptijden zijn. Aan de andere kant… ’t is bosparcours en belangrijker… er zit een klim in van (gokje) een meter of 300, en die is best heel pittig. Aangezien het twee rondjes zijn kom je ‘m, met nog een ruim een km te gaan (een punt waarop ik normaal aardig stuk ga) nog eens tegen, en dat maakt dat ik de rest niet al te hard durf te gaan. Er moet toch enige reserve overblijven om nog zo’n zware klim aan te kunnen. Eenmaal boven is het dan wel weer lekker, wetend dat het vanaf daar alleen nog dalend richting finish gaat. Maar ook dan geldt, heb je op de klim teveel gegeven, dan kun je niet optimaal profiteren van het snelle stuk.

Al met al een lastige loop dus, zeker als je zoals ik voornamelijk vlakke trainingen afwerkt. In de afgelopen maanden heb ik natuurlijk wel de Zevenheuvelenloop en Montferlandrun gedaan, en vorig weekend nog de Run-Bike-Run in Nijverdal (met karaktervormende mul-zandklimmen ;-)).

Ik had er in ieder geval wel zin in. Temperatuur rond het vriespunt, maar nog niet de koude wind die nu wel waait. Het bos lag er prima bij, ik was zeer benieuwd hoe het ditmaal zou gaan. Na de start was ik vrij goed weg op het smalle en bochtige stuk. ’t Is altijd een bijzondere constatering dat ik, toch niet de langzaamste, door zovelen voorbij wordt gesprint na de start. Het stuk naar de eerste klim loopt iets op en da’s eigenlijk niet erg lekker zo direct na de start. Kiekjesdief had er ditmaal eens een krukje bijgepakt en maakte weer de foto’s (bedankt, Eric!).

Ik liep net achter Stefan Scanu (concurrent bij de 40+) en de eerste dame Sakia Weinans. Op de lange klim zakte Saskia iets terug, maar eenmaal boven liep ze meer weer soepel voorbij. Ik kwam door, niet heel goed opgelet, dus kan me vergissen net onder de 9:30. Prima, en sneller dan in het verleden. In de tweede ronde liep ik nog steeds iets achter hen. De tweede beklimming was zoals verwacht erg zwaar, maar ik kreeg de indruk dat de anderen om me heen meer leden. Eindelijk bovengekomen voelde ik me vrij snel weer soepel en kon wat versnellen… ik haalde Stefan en Saskia in, en passeerde nog een paar jonge gasten. Ik kon heerlijk diepgaan, het voelde top. Soms is lijden lekker, als je weet dat je hard gaat, op weg bent naar een PPR (persoonlijk parcoursrecord) of ‘gewoon’ een lekkere tijd. Ik heb de tweede ronde uiteindelijk ongeveer even snel gelopen als de eerste, want kwam binnen in 19:02! 19 seconden sneller dan m’n snelste tijd ooit.

Ik ben aardig in vorm, jammer dat ik geen gecertificeerde wedstrijden op de planning heb staan. Pieken op het verkeerde moment :-(. Ondanks dat ben ik wel erg blij met het resultaat (goed voor een 4e plek bij de M40).

M’n eerste Beek was weer leuk! De voorspelling voor de komende dagen is niet best. ’t Is bitter koud, er waait een nare noordoostenwind, en richting het weekend is het niet veel beter. Zoals ik er nu over denk zal ik aanstaande zondag (de laatste keer Beek dit jaar) niet starten. Maar, ik ken mezelf… het zou nog wel eens kunnen veranderen 😉

Hieronder staan nog een paar foto’s!

Gegroet, D

Wow, ik word gekwoot door een schrijver!

Af en toe googel ik mezelf. Gewoon, omdat het kan, maar ook om even te checken of ik (of anderen) niet al te veel persoonlijke info prijsgeef (er zijn vast ook anderen die mij googlen ;-)).

Net tikte ik weer eens mijn naam in en stuitte op een column van Diederik van Hoogstraten (dit typend denk ik dan… vindt hij deze link als hij zichzelf straks googelt? ;-)).

Diederik heeft een heel herkenbaar en erg vermakelijk boek over hardlopen geschreven (De rennende Hollander, aanrader!). Qua prestatiegerichtheid en niveau lijken we wel iets op elkaar, hij kan alleen ‘iets’ beter schrijven.

Ik zal het kort houden, wilde gewoon even mijn verrassing met jullie delen dus zeg…

lees hier verder! [column van Diederik op ProRun]

Ciao, D

ps: het is erg jammer maar het blijkt nog niet mogelijk om reacties bij mijn berichten te plaatsen! Weblog zegt hard zijn best te doen om dit vervelende euvel te verhelpen, want hoe kom ik nu te weten wat jullie vinden (dat ik weer blog, zwets, info met jullie deel)?

ps2: jammer dat ik geen gesigneerd exemplaar heb gewonnen. Mocht Diederik alsnog denken, die gast heeft ‘m zeker verdiend! dan hoop ik dat hij via Google de benodigde info kan vinden om contact met me op te nemen 😉

Run-Bike-Run Nijverdal (21/1)

Afgelopen zaterdag deed ik, met amper een paar weken voorbereiding qua fietsen, mee aan een run-bike-run.

meer info: [link naar de website]

Ik ben best in redelijke loopvorm, maar mountainbiken had ik de afgelopen maanden toch niet al te vaak gedaan (minder dan 1 x per 3 weken). Gelukkig had ik wel een paar een koppeltraining gedaan, zodat het wisselen lopen-fietsen-lopen wat minder vreemd zou aanvoelen.

De week voor de RBR was het prutweer, veel en vaak regen. Zo ook op de dag des races! Samen met Koos op pad, hele tassen vol spullen (’t is heel iets anders dan een gewoon loopwedstrijdje). Ik had besloten eens light te racen, geen camelbak (van een paar kilo/liter) maar een bidonhouder+bidon en niets op de rug. Bij pech is het dan wel direct einde oefening, maar ik zou er op gokken…

Ik had het looprondje (2.5km) even verkend en was direct warm: pffff, wat een zuigende ondergrond en de mul zand afdaling het ravijn in, en de klim door mul zand steil omhoog… moordend (althans, dat woord kwam bij me op bij de wedstrijdvisualisatie ;-)).

Net voor de start regende het nog, de loopschoenen van ellende maar in een plastic zak gedaan en de spullen achtergelaten in het parc-fermé. Op naar de start! Ik had bedacht niet al te hard te starten, omdat anderhalf uur race en de zware beklimmingen me anders vast zouden opbreken. De doorgang was smalletjes, en ik was erg verbaasd hoeveel lopers (m/v) er voor me liepen! Ik was toch in loopvorm, dat zou toch mijn winst zijn?

Na 1 rondje begon het wat soepeler te draaien, maar het tempo viel me tegen. Inmiddels had ik wat te snelle starters opgeraapt, altijd lekker. Na 5 km was er de wissel, en die verliep erg soepel. Reed ik bij m’n vorige RBR al fietsend weg, ditmaal wachtte ik keurig tot ik uit het parc fermé uit was :-). Het fietsen begon stroef, ik werd direct aan alle kanten voorbij gevlogen op het stuk asfalt met wind tegen (ben niet zo’n stoemperd ;-)).

In het bos was het drassig, de ondergrond zoog flink en ik reed als een angsthaas door de glibberige bochtjes. Al na veertig minuten (inclusief 5km lopen) kreeg ik krampen in mijn kuiten, WTF!? Goed op mijn drinken gelet (in totaal ca 400cc isotone drank) en iets gas teruggenomen. Na de eerste ronde nam ik een gelletje en die tweede fietsronde leek het zowaar iets beter te gaan! Ik had het idee dat het kwam doordat het parcours iets begon op te drogen, of zou het zijn omdat het opeens bekend gebied was en ik daardoor ook wat harder door de bochten durfde? De kramp was aardig onder controle, maar ik vreesde wel voor de overgang van fietsen naar lopen. In maart 2011 in Arnhem stond ik na de wissel meer dan een minuut stil vanwege kramp, hoe zou het nu gaan?

Na weer een snelle wissel kwam het loopgedeelte, en dat ging vanaf het begin goed! Achteraf bekeken heb ik de laatste loopronde niet veel langzamer gelopen dan de start van de wedstrijd. Ook geen krampen meer gehad, maar wel een beetje moeten wandelen op de mul-zand-klim net voor de finish. Ik kwam over de streep in een nette 1:38:00. Volgens de uitslagen later op de site was de eindtijd 1:38:08, maar er schijnt van alles mis te zijn gegaan met de uitslagen dus maak me er niet zo druk om. Op m’n Garmin had ik autopauze aanstaan en kom dan tot ongeveer de volgende tijden (natuurlijk vertroebeld door het bijna stilstaan, hardlopen met fiets aan de hand e.d. Zie het als indicatie ;-)):

5 km hardlopen in 22:50 (13km/u), 20km mountainbiken in 1:02 (20km/u) en 2,5 km hardlopen in 11:45 (12,8km/u).

Samenvattend: het viel me gevoelsmatig tijdens de wedstrijd een beetje tegen. Zowel tijdens het lopen als fietsen werd ik regelmatig ingehaald, ik haalde maar zelden iemand in. Toch valt het qua einduitslag mee, dankzij het feit dat ik 40+ ben :-): 10e plek in mijn categorie! En eigenlijk ook helemaal niet ver achter de 1e M40, die vijf minuten eerder binnenkwam. In de jongeren-categorie werd er harder gewerkt: daar zat ik veertien minuten achter (respect voor hen!).

En wat ik al snel dacht, ook tijdens de wedstrijd: I love run-bike-run, dit wil ik vaker! Helaas vernam ik na het douchen dat de Arnhem/Papendal RBR in maart niet meer georganiseerd zal worden (financiële kwestie, blijkt moeilijk rendabel te maken). Na thuiskomst al wel direct gekeken naar alternatieven, en ook vrij snel gevonden… de RBR in Wierden, 4 maart aanstaande! [website]. Ik was blijkbaar zelfs zo enthousiast dat ik ook mijn zoontje (8) zo gek heb gekregen om mee te doen aan de kids-versie. Dat wordt een leuke dag!

Genoeg geluld! Tijd voor wat foto’s, maar bekijk eerst ook even het youtube-filmpje voor een betere impressie, na ruim een minuut komen de ‘grote mensen’: [klik]

Ciao! DuathDrieske

Inhaalblogje!

Weblog heeft heel lang op zijn kont gelegen, door een ‘niet zo best’ verlopen migratie. Maanden verstreken, en uiteindelijk leek het of ik nooit meer mijn dagboekje terug zou krijgen, maar… op het moment van schrijven lijkt het er weer een beetje op! De foto’s, toch altijd leuk, zijn sinds heel kort ook terug. Je kunt volgens mij alleen niet meer zien wanneer een bericht ooit is geplaatst.

De misgelopen migratie viel samen met een periode dat ik toch al weinig zin had in bloggen, maar inmiddels ben ik zover dat ik toch wel weer wil bijhouden & delen wat ik op hardloop, mountainbike of run-bike-run-vlak heb uitgevreten!

Vorig weekend deed ik mee aan een erg leuke run-bike-run in Nijverdal, ik zal daar een eerste blogje over schrijven. En nu… zal ik in enkele zinnen de afstand tussen m’n kapotte voorvork (vorige bericht, juni 2011) en vandaag de dag overbruggen!

Let’s go:

(jun’11) net voor de bergrace in Oosterbeek was mijn mountainbike klaar. ik heb daar een mooie, erg zware wedstrijd gereden (2,5 uur non stop pittig heuvelparcours. 12e master II, overall 87e vd 143).

(jun’11) een week later met Koos naar België afgereisd, en meegereden met de 65km Raid des Haute Fagnes. Manoman, nog nooit zo zwaar gemountainbiked! Dit was het echte werk! (265e vd 550 (paar stops gehad ivm leeggelopen met latex gevulde band), en heel veel uitvallers/niet finishers). Leuke dag, volgend jaar weer? en dan misschien een iets langere versie?

(zomer’11) na maanden met amper hardloopkilometers (vaak 1 x per week, pure onderhoudsdosering) maakte ik toch weer plannen: de Zevenheuvelenloop onder het uur!

In september liep ik ‘al’ weer rond de 40′ op de 10km (Singelloop, Utrecht, erg warme omstandigheden) en in oktober bij de herfstlopen van Wehl ging het al weer best hard op de net niet 5km’s (18:44+18:25, parcours ca. 100m te kort?).

Nov’11: de Zevenheuvelenloop! ik had toegewerkt naar de 59:59 en had bedacht dat als alles ideaal zou zijn, het zou moeten lukken. Alles was ideaal, het liep super en ik kon mentaal tot het op dat moment maximale (al kun je altijd nog iets meer, schijnt het). 59:57!!

Het herstel duurde erg lang, en de Montferlandrun kwam net een week te vroeg. Net boven het uur kwam ik daar over de streep. Een week later zou het waarschijnlijk beter gegaan, maar ja, dat valt natuurlijk niet meer te meten.

Rond kerst en oud&nieuw heb ik me zoals vaker aan het circuitje in Pannerden gewaagd. Ze hadden weer het parcours van vorig jaar uitgezet (5,25km) en ik had 2 doelen: alles onder de 20′ en elke week sneller… en dat lukte!! (19:55, 19:39 en 19:30). De beloning was ook leuk: 2 x een derde plek, en 1 x een 2e plaats bij de M40+! in het eindklassement (minimaal 3 van de 4 wedstrijden) ben ik zelfs tweede in mijn categorie geworden.

januari’12: op 7 januari heb ik voor de eerste keer meegedaan aan de Florijnwinterloop in Woudenberg. Harde wind, en een vlak parcours met veel lange rechte stukken (doe mij maar wat meer bochten ;-)). ’t Doel was 15km/u en op de Garmin lukte dat! Helaas krijg je bij gecertificeerde wedstrijden dan nog een meter of 100-150 cadeau, dus de 1:04:40 is nét geen 15km/u, maar wel een mooi PR. Een goed begin van het jaar!!

Nog ff de stats van 2011: slechts 1130km (=gemiddeld 93km per maand). Dat ‘moet’ in 2012 beter!

Was dit een interessant blogje, ik gok van niet ;-). Het is ook meer bedoeld als korte samenvatting en overbrugging naar het oude ritme (van soms wel, soms niet een wedstrijdverslag :-).

Ciao! D

Mijn laatste Cannondale?

Wat meiden misschien hebben met My first Pony, dat gevoel heb ik volgens mij met Cannondale fietsen.

In 1998 kocht ik m'n eerste mountainbike (alhoewel: in 1988 kocht ik al een Muddy Fox, maar reed er meer mee op de weg dan door de bossen); een Cannondale F900, nieuw en overjarig. Dure fietsen, maar dan heb je ook wat. Een exclusieve look, mooie bouw en een voor mij perfecte zit.

Na deze hardtail maakte ik een uitstap naar Specialized, een volgeveerd model (Epic, toch ook wel een snelle racer). Maar, het lekkere mountainbikegevoel was weg, en ik verlangde stiekem toch weer naar een Cannondale…

Jarenlang liep ik meer hard dan dat ik op de mountainbike zat, maar sinds 2010 is de mtb-liefde toch weer opgebloeid. De Specialized Epic werd ingeruild, een gloednieuwe Cannondale Flash F1(2010)  werd aangeschaft. Ditmaal met Lefty, en oh, wat een lekkere voorvork is dat!

De slijtage van de onderdelen ging sneller dan ik ooit gewend was, maar dat zou kunnen doordat ik nu toch wat intensiever en vaker de mtb pak dan voorheen. De Lefty was na enkele maanden wat ingezakt, maar veerde prima, dus ik besloot er lekker mee verder te rijden.

Na een ruim jaar had ik toch eens besloten om de vork een servicebeurt te geven. Op dinsdag 17 mei 2011 gaf ik mijn fiets af bij de fietsenmaker, voor het weekend zou ik hem in principe weer terughebben. Er bleek iets mis te zijn met de strip van de naaldlager, en dat onderdeel moest dus besteld worden. Dat was de start van een ellendige periode, maar dat wist ik toen nog niet.

Dit gebeurde twee weken voor een mtb-wedstrijd waar ik al maanden voor aan het trainen was, de Bergrace in Arnhem. Geen vuiltje aan de lucht zou je zeggen, want volgens de importeur van Cannondale (Cycling Sports Group in Oldenzaal) was het onderdeel op voorraad en zou spoedig worden geleverd.

Ik belde met regelmaat met m'n fietsenmaker, maar die liet al doorschemeren dat "op voorraad" bij hen (Cycling Sports Group dus) niet direct betekent dat je het onderdeel een paar dagen later ontvangt. Helaas kreeg hij gelijk. Mijn fietsenmaker is geen Cannondale dealer, mag dus niet rechtstreeks bestellen, maar via een bevriende fietsenmaker ( wel dealer) via wie hij de bestelling plaatste bleef hij op de hoogte van wat er gebeurde.

Om de paar dagen hadden we contact, de machteloosheid nam toe. Cycling Sports Group beweerde soms dat het al verzonden was, een andere keer dat het spoedig zou worden verzonden. Maar waar blijven de spullen dan? Het bleek niet alleen om mijn naaldlagerstrip te gaan, de dealer zat zelf ook met smart op enkele onderdelen te wachten.

Tot op de dag van vandaag wacht ik op mijn onderdeel. Ik heb m'n eerste wedstrijd moeten schrappen, en ook nu met Pinksteren rij ik niet de marathon in België die op de planning stond. Volgend weekend is er weer een Bergrace mtb-wedstrijd (Oosterbeek) en ik hou m'n hart vast. Ik rij al weer even rond op een leenfiets – goede service van de fietsenmaker – maar dat is het ook nét niet.

Voor de duidelijkheid: ik wacht nu dus bijna vier (4!) weken op een onderdeel dat volgens zeggen gewoon op voorraad is! Herhaaldelijk contact opnemen helpt niets, de dealer wordt afgescheept als klein kind, en argumenten als "is verzonden hoor" en "ja, komt eraan" worden gebruikt. Om gek van te worden, en het machteloze gevoel… grrr!

Ik kan dan wel blij blijven doen  over Cannondale, hoe lekker het fietst, en hoe mooi ze ogen, maar als dit de service is die je krijgt bij een topmerk…

dan zou dit wel eens mijn laatste kunnen zijn!

 

 

nb: ik heb C'dale (CSG) Oldenzaal een mail gestuurd, en hen geattendeerd op dit blogje.